خدمات بهداشتی درمانی در ایران

هدف از عرضه خدمات بهداشتی درمانی (به طور مطلوب) تأمین سلامت جسمی، روانی و اجتماعی برای افراد جامعه در بالاترین حد ممکنه می باشد و نژاد، عقیده، رنگ، محل سکونت و یا وضع اجتماعی نباید مانع از این باشد. این خدمات که شامل خدمات پیشگیری، تشخیصی، درمانی و نوتوانی (یا توانبخشی) است باید دارای خصوصیات زیر باشند:

  • در دسترس همگان قرار گیرند.
  • از نظر کیفیت خوب و در سطح قابل قبول عرضه شوند.
  • دارای کارآیی بوده و مستمر باشند.

در مورد سیستم ارائه خدمات بهداشتی درمانی در ایران و سه خصوصیت نامبرده می توان گفت که علیرغم اقدامات و طرحهای پیش بینی شده، تلاشهای انجام یافته که بتوان این خدمات را در سطح بهتری ارائه نمود، مشکلاتی در حال حاضر سبب گردیده که عرضه این خدمات در سطح کشورمان بنحو مطلوب انجام نگیرد و ضمن پائین بودن کیفیت خدمات، تمام افراد جامعه به طور یکسان از آن بهره نگیرند. چندی از این مشکلات به شرح زیر می باشد :

  • افزایش سریع جمعیت و پراکندگی آن
  • عدم اطلاع کافی از امکانات درمانی و طرز استفاده مطلوب از آن.
  • عدم تمکن مالی برای پرداخت هزینه خدمات و متزلزل شدن زندگی در ایام بیماری و بستری.
  • فقدان اعتماد متقابل بین بیمار و پزشک، بیمار و دستگاههای عرضه کننده خدمات.
  • پائین بودن سطح آموزش فردی و فرهنگی و عدم اطلاع رسانی از مسایل بهداشتی.
  • عدم توزیع عادلانه و صحیح نیروی انسانی در سطوح مختلف ارائه خدمات.
  • رکود علمی به علت عدم دسترسی به منابع علمی و شرکت در کنفرانس ها، سمینارها و دوره های باز آموزی.
  • فقدان کنترل دقیق، نظارت و ارزشیابی خدمات.
  • فقدان یا کمبود تسهیلات درمانی و توزیع نامتعادل آنها در سطح کشور.
  • عدم هماهنگی دستگاههای سرویس دهنده با یکدیگر و نامشخص بودن حدود وظایف و مسئولیت های مؤسسات و سازمانها در سطح کلی کشور.
  • فقدان سیستم صحیح آموزش بهداشت.
  • مشکلات عدیده در سیستم ارجاع و عدم اجرای صحیح آن بعلل مختلف.
  • وجود مشکلات در رابطه با نیروی انسانی این بخش.
  • عدم استفاده مناسب از ظرفیت های موجود در تسهیلات موجود.
  • عدم وجود مدیران شایسته و کارآ به تعداد کافی در همه سطوح ارائه خدمات
  • عدم هماهنگی درون بخشی و بین بخشی.
  • کیفیت نازل خدمات ارائه شده .
  • معیارهای ناکافی در زمینه کارآیی و بازدهی کارکنان
  • شرح وظایف نارسای کارکنان.